greece 2012 ( εις μνήμην... )

Ενας 60χρονος Αντώνης αυτοκτόνησε χθες.

Πάμε παρακάτω.

Η ζωή συνεχίζεται (όχι για όλους).

Ποιός έχει σειρά; vertigo

Για να δω πέντε μεροκάματα
Για να πιω τρία μεροκάματα
Για να μιλήσω δυο μεροκάματα
Για να ζεσταθώ τρία μεροκάματα

Έχω μόνο τα επτά μεροκάματα
της απόλυσής μου.
Ας φάω μέχρι να βρω μεροκάματο και βλέπουμε. tixos.blogspot.com

Να περπατήσω θέλω μοναχός και μόνος ν΄ ανασάνω
άσε με τις νύχτες να μετρώ τ’ αστέρια πίσω από τα σύννεφα,
άσε με να ζήσω μια γλυκιά μια όμορφη νύχτα
χωρίς το βάρος που με πνίγει,
μη μου κλέβεις και το τελευταίο όνειρο.

Ξέρεις ότι δεν θα τιμωρηθείς ποτέ,
αφού όλοι οι κλέφτες των ονείρων μας έχετε ασυλία,
την πήρατε μόνοι σας όταν ονειρευτήκαμε
το χαμό σας από τούτη τη ζήση.
Ακόμη και το όνειρο φοβηθήκατε και το κάνατε έγκλημα.

Κατάλαβέ το επιτέλους, ένα όνειρο ήταν,
μόνο ένα όνειρο ζωής με ανάσα για όλους,
αλήθεια, γιατί δεν θέλεις και συ να ανήκεις σε όλους;

Κράτησέ τα όλα
μια ανάσα κι ένα όνειρο
Άφησέ μου για το τέλος tixos.blogspot.com

Ιντιφάντα, του Νίκου Τριανταφύλλου

Είναι η εξέγερση πριν την εξέγερση. Η επανασταση που έρχεται είναι στα μάτια της χρόνια τώρα . Θα κερδίσεις το βλέμμα της μόνο αν μιλάς για δράση και θα σε αγαπήσει μόνο αν θες να αλλάξεις τα πάντα . Δεν θέλει συμμάχους και δεν την νοιάζει όπως και να χει αν θα κερδίσει , αρκεί να προσπαθεί. Ο φίλος της είναι μια σκιά που δεν στέκεται : Ο Ήλιος στην Αρχή του μήνα που σπέρνει τον τρόμο στο καθεστώς μόνο και μόνο με την ύπαρξη του . Θα ανοίξει το βήμα της και θα προχωρήσει στα τυφλά αρκεί να μην μένει στάσιμη . Όσα και να ξέρεις , θα τα πάρεις πίσω : θα στα επιστρέψει τσακισμένα και θα σε κάνει να την ερωτευτείς ξανά και ξανά χωρίς όρια . Δεν την νοιάζει να σε κερδίσει γιατί έχεις ήδη χάσει . Η μουσική της είναι στον δρόμο και το σπίτι της αλλάζει μορφή κάθε μέρα . Κυνηγά τον κυνηγό της και δεν κουράζετε ποτέ. Τα βιβλία είναι το μαξιλάρι της και η γνώση η κολλητή της . Ερωμένη έχει την αλήθεια και ο θάνατος είναι παλιός της φίλος . Όσο και να θες να την γνωρίσεις, θα φύγει ˙ δεν ανήκει πουθενά και πατρίδα της είναι όλη η γη . Η επανάσταση είναι το σύνθημα της . Έφυγε πριν καν με δει και θα είμαι για πάντα δικός της Με κάνει να γράφω και να ονειρεύομαι να βγαίνω στο δρόμο με ψηλά το κεφάλι και να παλεύω πιο δυνατά . Ακολουθω τον δρομο που περπατησε, μακριά πίσω απο τα βηματα της χωρίς να ξέρει πόσο την αγαπαώ καθώς ακούω την ανάσα της σαν μουσική . Όταν την ξαναδώ θα την ρωτήσω που πάει , μόνο και μόνο για να ανοίξουν οι κόρες των ματιών της και να γίνει η ανάσα της κοφτή , θα με κοιτάξει και θα μου πει «πάω να πάρω πίσω ότι μου ανήκει» από στάχτη απο κυκλάμινα dithen2010.

ισορροπεί στη Μύτη του ένα κοντάρι
και πάνω του γυρνά Υδρόγειος σφαίρα
και πιο πάνω
εκατομμύρια πιστωτικές κάρτες
και χάρτες ναυτικοί, ομόλογα και δάκρυα ανθρώπων ,
μόχθος και πόλεμος μαζί, κι ενα παιδι που ψάχνει τη μαμά του,κηλίδες από αίμα ,
νεκρά χαμόγελα των κερδοσκόπων ,
οι Παγετώνες λιώνουν
τα σκουπίδια συσσωρεύονται στο πλάι
ενώ
αυτός
ισορροπεί
στη Ράχη μιας παγκόσμιας χελώνας
που κολυμπά στην παγωμένη θάλασσα
Απο μακρυά κρότος πιστολιάς

Ακροβάτης θνήσκων :Πως μουγκρίζει !!

-Ήρεμα διαλύθηκε το πλήθος nosferatos

Νέκρωσαν οι αισθήσεις. Βαριά η ατμόσφαιρα. Το γλέντι και το τσίκνισμα ερχόμενο από μακριά σπάει την μυρωδιά των σκουπιδιών, που σαν κεραμιδόγατος έχει χώσει το κεφάλι μέσα και τα ψάχνει.

Σκέφτηκε πολλές φορές να τελειώσει τη ζωή του αλλά η λογική του είπε ότι ζωή δεν είναι ούτε το αρνί στη σούβλα αυτές τις μέρες, ούτε τα μπιχλιμπίδια και τα ψευτοδώρα.

Ζωή είναι αυτό που έχει όταν αναπνέει, κινείται. Αυτό που κάνει με το ανασκάλεμα των σκουπιδιών. Ναι, ακόμα και αυτό είναι ζωή. Η μπόχα και τα λιγδιασμένα από παλιά λίπη χέρια. Τα κοψίματα από σπασμένα μπουκάλια στις σακούλες που κανείς δεν πέταξε χωριστά για ανακύκλωση γιατί η πράσινη ανάπτυξη ήταν μαύρη και άραχλη και κανείς δεν φρόντισε γι’ αυτή. Τα σκισμένα δάχτυλα από τις μισές κονσέρβες που χορταίνουν τα αδέσποτα, γιατί πρέπει να ζήσουν κι αυτά. Αυτά που έκανε και ο ίδιος μέχρι χθες.

Σοφή η φύση. Η σπατάλη του ενός επιβίωση του άλλου.

Κι αυτός, αδέσποτος τώρα, στον ίδιο αγώνα με τις γάτες και τους σκύλους, που περιμένουν ο ένας να φύγει ο άλλος από τις σακούλες, όπως στη ζούγκλα. Μόνο που κι εδώ πάλι αδικημένα είναι τα ζώα που μας συντροφεύουν στο κολαστήριο της ψυχής μας, είμαστε δεν είμαστε επαρκείς. Πάλι αυτός στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Το μόνο που δεν θέλει είναι τους αρουραίους αλλά ούτε αυτοί τον θέλουν.

Σοφή η φύση. Πάντα έχει ένα σχέδιο για τη ζωή όλων.

Θυμάται το χέρι του να γυρνά τη σούβλα και να αδιαφορεί, μπεκρολογώντας, για τους πεινασμένους δίπλα του. Δεν πίστευε ποτέ ότι θα πεινάσει κι ο ίδιος. Αυτός που καμάρωνε πως έτρωγε ένα αρνί στην καθισιά κι έψηνε τρία κι ας πέταγε το ένα στα σκουπίδια.

Σοφή η φύση. Η σπατάλη του ενός επιβίωση του άλλου.

Τώρα γυρνά ο ίδιος στη σούβλα και το χέρι του ανάμεσα στις σακούλες, μπας και βρει κάτι να τον χορτάσει. Ένα μπουκάλι κρασί, μισό, ξινισμένο, ξεπροβάλει μπροστά του. Ξέρει από κρασιά γιατί ήταν ειδικός, όπως έλεγε. Κάθε Πάσχα κατέβαζε μια νταμιτζάνα μόνος του και καμάρωνε. Ήξερε να γλεντά, όπως έλεγε. Και όταν γινόταν ντίρλα, πέταγε φιλάνθρωπα κανένα κοψίδι στα σκυλιά που περνούσαν από κοντά, τραβηγμένα σαν τα αγρίμια από τη μυρωδιά. Όλα αυτά όταν δεν τα κλωτσούσε, γιατί ήταν μάγκας. Εκείνα, που την ώρα της δικής του επιθυμίας να χορτάσει, κάθονταν και τον παρατηρούσαν λυπημένα, όσο έψαχνε στα υπάρχοντα τους. Τον άφηναν να ζήσει γιατί ήταν πιο μάγκες από αυτόν κι ας μην τον κλωτσούσαν κι ας μην τον δάγκωναν. Υπάρχει φαγητό για όλους, τώρα που οι σκουπιδιάρηδες κάνουν απεργία. Έτσι θα κάνουν Πάσχα όλοι…

Σοφή η φύση. Πάντα έχει ένα σχέδιο για τη ζωή όλων.

Κάθεται κάτω, ακουμπά την πλάτη στον σκουπιδοτενεκέ και κατεβάζει το ληγμένο κρασί σιγά-σιγά. Το νιώθει ξινό βάλσαμο στο λαιμό του, μα τον αγαλλιάζει. Ξαφνικά, μια αγάπη για όλα αυτά τα αδέσποτα που τον κοιτούν τον γεμίζει, μια αγάπη για όλο τον κόσμο κι ας τον άφησαν μόνο του. Ένα μικρό σκυλάκι τον πλησιάζει κουνώντας την ουρά και χώνεται στην αγκαλιά του. Μετά τον γλύφει στο πηγούνι και τα μάτια του δακρύζουν.

«Μ’ αγαπάς;» το ρωτά αυθόρμητα κι αυτό τον γλύφει ακόμα περισσότερο, λες και τον καταλαβαίνει. Θέλει να τον κάνει να νιώσει όμορφα, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς ανταπόδοση. Στο κάτω-κάτω ότι θα μπορούσε να ζητήσει από τη μίζερη ζωή του, είναι μέσα στις σακούλες που τους περιτριγυρίζουν, εκεί που γεννήθηκε και μεγάλωσε, αδέσποτο. Αμέσως, το πιάνει αγκαλιά και το σφίγγει επάνω του δυνατά, βάζοντας τα κλάματα και αυτό για να τον κάνει να νιώσει καλά, τον γλύφει ακόμα περισσότερο.

Αυτή είναι η ζωή. Η αγάπη μέσα στο προσωπικό σου δράμα. Γι’ αυτό αξίζει να ζεις.

Σοφή η φύση. Λιώνει «ανθρώπους» μέσα στο χυτήριο της ζωής για να τους ξανακάνει Ανθρώπους, αυτό που προορίζονταν να είναι… Βασίλης Δημητριάδης

Επέτειος γέννησης του «καταραμένου ποιητή» Charles Baudelaire Στις 9 Απριλίου του 1821 γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής, μεταφραστής και κριτικός τέχνης, Charles Baudelaire. Το έργο του ποιητή της θρυλικής συλλογής Τα άνθη του κακού είχε τεράστιο αντίκτυπο στον γαλλικό συμβολισμό. Επιπλέον, ο Baudelaire υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του έργου του Edgar Allan Poe στη Γηραιά Ήπειρο, το οποίο και διαδόθηκε σε αυτή τη μεριά του πλανήτη χάρη στις μεταφράσεις του «καταραμένου ποιητή», όπως αποκαλείται.

Ο Baudelaire για ορισμένους αποτελεί την κριτική και τη σύνθεση του ίδιου του Ρομαντισμού, για άλλους είναι ο θεμελιωτής του συμβολισμού και για άλλους, αμφότερα. Ο Baudelaire θεωρείται επίσης ο πατέρας του πνεύματος της παρακμής με στόχο τον σκανδαλισμό της αστικής τάξης. Όλοι

Διαβάστε περισσότερα »

O Oδυσσέας Ζει! Του Jose Manuel Lamarque

Οι Ελληνες πρέπει να ξαναδιαβάσουν τον Ομηρο, εκτός και αν τον γνωρίζουν από στήθους. Η περιπέτεια της αναχώρησης χωρίς να ξέρεις που πας, είναι αυτό ακριβώς που βιώνουν σήμερα.Λοιπόν, ας λύσουν το καράβι, ας πιάσουν τα κουπιά και ας κάνουν το γύρο της Μεσογείου. Και ας μην πάρουν μαζί τους παρά μια ντομάτα, ελιές, λάδι και κρασί.Και ότι χρειάζεται για να προστατευθούν από τη νύκτα και τον ήλιο. Και ας αφήσουν στην αποβάθρα τους πολιτικούς τους.Και ας πάρουν μαζί τους τα έργα του Ομήρου, τον πίνακα του Πυθαγόρα και το χάρτη της Ακρόπολης. Πλέοντας το καράβι της ελευθερίας, η δύναμη που θα αναβλύσει από την αντιμετώπιση των κυμάτων και των καταιγίδων να γεμίσει την ελληνική καρδιά και ψυχή. Ελπίδα, ποίηση και θέληση θα είναι οι σειρήνες που θα τους συνοδεύουν με τα τραγούδια τους σε ολόκληρο το διάβα του περίπλους. Και όταν η Πηνελόπη θα τους υποδεχθεί στην επιστροφή τους, θα της παρουσιάσουν το Χρυσόμαλλον Δέρας των Αργοναυτών και τα κομμάτια του θηρίου της κρίσης που θα έχουν ρίξει αποτελειωμένο κατά γης. Ετσι οι Μοίρες θα έχουν πράξει το έργο τους για το πιο μεγάλο καλό της Ελλάδας

Jose Manuel Lamarque

Το σημερινό άρθρο έχει μια ιδιαιτερότητα, μια και η πρώτη Κυριακή τούτου του μήνα, του Απρίλη, είναι ταυτόχρονα και η πρώτη μέρα του· είναι πρωταπριλιά, η μέρα η παραδοσιακά αφιερωμένη στην καλοπροαίρετη φάρσα και στην προσπάθειά μας να κάνουμε τους φίλους μας να πιστέψουν το ψέμα που θα τους σερβίρουμε. Οπότε, η στήλη αφιερώνεται στο έθιμο.

Διαβάστε περισσότερα »

Σπασμένη κούκλα

Κάθεσαι και την κοιτάς λες και δεν την έχεις ξαναδεί. Είναι η κούκλα που αναζητούσες καιρό αλλά δεν εμφανιζόταν πουθενά. Λες και είχε πάρει διαζύγιο από εσένα και είχε φύγει, άγνωστο για πού, μακριά.

Ναι, δεν ήταν στο σπίτι γιατί θα την είχες βρει μέσα στην αγωνία σου ν’ αναπολήσεις τα παιδικά σου χρόνια. Τότε που ανέμελη είχες τη ζωή μπροστά σου και μπορούσες να έχεις όλο τον κόσμο στα χέρια σου, μόνο με την ομορφιά σου, όπως έκανε και η δική σου κούκλα.

Τότε, που τους άφηνες να παίζουν μαζί σου, να σε ντύνουν, να σε γδύνουν, να σε ταΐζουν με λόγια και χάδια και να τους προσφέρεις τη χαρά να σε κρατούν αγκαλιά, νομίζοντας ότι μπορούν να παίζουν μαζί σου, χωρίς να σπάσεις ποτέ.

Σαν τη μικρή σου κούκλα…

Και χάθηκες και εξαφανίστηκες, όπως αυτή…

Κι έσπασες όπως αυτή, κοινή μοίρα, άδικη…

Τώρα, κάθεσαι και την κοιτάς για άλλη μια φορά και αναρωτιέσαι αν έλειπε αυτή από κοντά σου ή εσύ από την ίδια.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι, εσύ την άφησες πίσω, δεν έφυγε ποτέ.

Σπασμένη στο πάτωμα, να υποφέρει, να σε περιμένει να γυρίσεις.

Ήθελες να τελειώσεις τα παιδικά σου χρόνια βιαστικά, σου ήταν εμπόδιο.

Την κοιτάς άλλη μια φορά. Νιώθεις άσχημα που την αμέλησες, που την εμπιστεύθηκες σε ξένα χέρια, να διαλύσει. Που δεν την σεβάστηκαν όπως περίμενες να κάνουν.

Θέλεις να την πάρεις από το κρύο πάτωμα και να της δώσεις τη φροντίδα που χρειάζεται, ίσως και μια θεϊκή πνοή στο στόμα αλλά δεν έχεις το κουράγιο ακόμα.

Δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, ποιο κομμάτι της να πρωτομαζέψεις.

Πόσο σου μοιάζει, σκέφτεσαι, και την κοιτάς ώρες ατελείωτες, δίχως γεμάτο νου, απλά κολλημένη στο βλέμμα των άψυχων ματιών της, που έχουν χάσει τη γυαλάδα και τον προσανατολισμό τους.

Γιατί όλες οι κούκλες να είναι πάντα τόσο όμορφες;

Γιατί να έχουν πάντα το ίδιο τέλος;

Κακοποιημένες, διαλυμένες, χαμένες σε μια γωνιά, παραμελημένες...

Κι όλες να εμφανίζονται ξαφνικά, να σου ζητούν να τις κάνεις πάλι κούκλες, όπως ήταν κάποτε και να τις πάρεις αγκαλιά, να τις χαϊδέψεις και να τους πεις πόσο όμορφες και καλές είναι, πόσο τις αγαπάς.

Κι αυτές να κάνουν ότι έκαναν πάντα, να σε κάνουν να νιώθεις παιδί ανέμελο, ευτυχισμένο…

Ξέρεις ότι μια μέρα θα το κάνεις, θα την μαζέψεις από το παγωμένο μάρμαρο που κείτεται αβοήθητη και θα την ζωντανέψεις πάλι.

Απλά περιμένεις να έρθει κάποιος που ξέρει από σπασμένες κούκλες, να τη λατρέψει, να την αγαπήσει, και να σου δείξει τον τρόπο, γιατί μέχρι τώρα το μόνο που έμαθες ήταν να παίζεις μαζί τους...

Να σου πει που μπαίνει το κάθε κομμάτι και συ αργά και μεθοδικά, να το κάνεις και να πάρεις πάλι πίσω την γλυκιά σου κούκλα με τα γεμάτα γυαλάδα μάτια, την ψυχή σου, τη ζεστή καρδιά σου.

Να μάθεις να την αγαπάς και πάλι… Βασίλης Δημητριάδης ΕΔΩ